บทที่ 4 ธันวาไหน
“ลูกปลาเคยบอกพี่ตอนไหน” ปาริฉัตรที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงัก ก่อนหันกลับไปมองพร้อมพัฒน์
“เรื่องอะไรคะ”
“เรื่องที่เคยไปฟังพี่บรรยาย” รถจอดอยู่หน้าอาคารของโครงการ Skyline ทีมงานหลายคนกำลังเดินเข้าไปด้านใน แต่พร้อมพัฒน์กับปาริฉัตรยังไม่มีท่าทีว่าจะลงจากรถ
“ปีแรกที่แต่งงานกันค่ะ ตอนนั้นพี่พร้อมกำลังเตรียมเอกสารไปบรรยายที่มหาวิทยาลัย ลูกปลาเห็นแบบโรงแรมก็เลยพูดขึ้นมา”
“พี่ไม่เห็นจำได้” ปาริฉัตรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง เธอไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เขาจะจำไม่ได้ เขาไม่เคยจำเรื่องอะไรของเธออยู่แล้ว
“ตอนนั้นพี่พร้อมคุยโทรศัพท์อยู่ค่ะ อาจจะไม่ได้ยิน”
“แล้วทำไมไม่บอกอีก”
“มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนี่คะ”
“ถ้าไม่สำคัญ เมื่อคืนจะพูดแบบนั้นทำไม” ปาริฉัตรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“ลูกปลาแค่ตอบตามที่พี่อันถามค่ะ” เธอเปิดประตูลงจากรถ พร้อมพัฒน์จึงไม่ได้ถามต่อ เขาตามลงมาแล้วรับหมวกนิรภัยจากเจ้าหน้าที่มาสองใบ ก่อนส่งใบหนึ่งให้เธอ
ปาริฉัตรสวมหมวก แต่สายรัดใต้คางบิดจนติด เธอกำลังจะถอดออกมาแก้ พร้อมพัฒน์ก็ยื่นมือเข้ามาก่อน
“อยู่นิ่งๆ” เขาจับสายรัดพลิกกลับด้าน ปลายนิ้วแตะใต้คางเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนกดตัวล็อกเข้าหากัน
“แน่นไหม”
“ไม่ค่ะ”
“ถ้าแน่นไปหรือหลวมไปก็บอก” พร้อมพัฒน์ปล่อยมือแล้วหันไปหาอัญญารินที่เดินออกมารับ ปาริฉัตรยกมือแตะสายรัดตรงตำแหน่งที่เขาเพิ่งจับ ก่อนเดินตามเข้าไป
“อันนึกว่าจะต้องรอซะแล้ว ทีมวิศวกรมาครบแล้วค่ะ” อัญญารินพูด
“เริ่มเลยก็ได้” พร้อมพัฒน์ตอบ
ทีมงานพาทั้งสามคนไปยังอาคารฝั่งตะวันตก ปาริฉัตรเดินดูทางเชื่อมที่พูดถึงเมื่อวาน ก่อนอธิบายว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความสวยงาม แต่อยู่ที่แขกกับพนักงานต้องใช้เส้นทางเดียวกัน
วิศวกรหน้างานบอกว่าการแก้ตามข้อเสนอของเธออาจทำให้งานล่าช้า ปาริฉัตรไม่ได้ยืนยันว่าต้องใช้ความคิดของตัวเอง เพียงขอให้ทำแบบเปรียบเทียบก่อนตัดสินใจ พร้อมพัฒน์ยืนฟังอยู่ข้างๆ จนวิศวกรหันมาถามความเห็น
“ทำตามที่คุณปลาบอกก็ได้นะครับ” เขาตอบ ปาริฉัตรหันไปมองทันที
“ลูกปลาไม่ได้บอกให้แก้ตามที่เสนอค่ะ แค่...ให้ทำมาเปรียบเทียบ”
“พี่หมายถึงให้ทำแบบเปรียบเทียบ”
“พูดไม่ครบแบบนี้ เดี๋ยวทีมงานก็เข้าใจผิดหรอกค่ะ” พร้อมพัฒน์มองเธอเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปหาวิศวกร
“ทำมาสองแบบครับ ยังไม่ต้องแก้อะไรจนกว่าจะเห็นผลกระทบทั้งหมด”
“ได้ครับ” เมื่อทีมงานแยกย้ายกันไปดูพื้นที่ด้านหลัง พร้อมพัฒน์จึงเดินเข้ามาใกล้
“ลูกปลาเถียงพี่ต่อหน้าทีมงานเลยเหรอ ไว้หน้ากันหน่อยมั้ย”
“ถ้าลูกปลาไม่พูด ทุกคนก็จะทำตามคำสั่งพี่พร้อมทั้งที่ยังไม่ได้ข้อสรุปนะคะ”
“ตอนทำงานเถียงเก่งแบบนี้ตลอดหรือเปล่า”
“ถ้าคิดว่าไม่ถูกก็ต้องพูดค่ะ”
“ตอนอยู่บ้านไม่เห็นพูด” ปาริฉัตรหยุดเดิน
“พูดแล้วพี่พร้อมฟังเหรอคะ” เขามองหน้าเธอ แต่ยังไม่ทันตอบ อัญญารินก็เรียกให้ทั้งคู่ตามไปดูโถงรับรองด้านหน้า
ปาริฉัตรเดินตามทีมงานเข้าไป พื้นที่ตรงนั้นยังว่าง มีเพียงเสากับแนวกระจกที่ติดตั้งเสร็จแล้ว อัญญารินอธิบายตำแหน่งร้านกาแฟกับจุดนั่งรอคร่าวๆ ก่อนถามความคิดเห็นของเธอ
“ปลาว่าที่นั่งน้อยไปค่ะ”
“ถ้าเพิ่ม ร้านกาแฟจะเล็กลงนะ” พร้อมพัฒน์บอก
“แขกโรงแรมควรสำคัญกว่าลูกค้าร้านกาแฟไม่ใช่เหรอคะ”
“พื้นที่ทุกส่วนมีต้นทุน”
“แต่ไม่ใช่ทุกส่วนต้องทำเงินโดยตรงค่ะ บางพื้นที่มีไว้ทำให้คนอยากกลับมา”
“ถ้าไม่มีรายได้ โรงแรมก็อยู่ไม่ได้”
“ถ้าบริการไม่ดี แขกก็ไม่กลับมาเหมือนกันค่ะ” อัญญารินยืนมองทั้งคู่โต้กันไปมา ก่อนแทรกขึ้น
“ถ้าขยับร้านเข้าไปอีกหน่อย แล้วใช้พื้นที่นั่งร่วมกันล่ะคะ” ปาริฉัตรหันไปมองตำแหน่งที่อีกฝ่ายชี้
“น่าจะได้ค่ะ ถ้าไม่กั้นร้านจนแยกจากโถงเกินไป”
“เพิ่มที่นั่งได้โดยไม่เสียพื้นที่ร้านมาก” พร้อมพัฒน์พยักหน้า
“ลองทำแบบมาดู” อัญญารินจดรายละเอียดลงในแฟ้ม ก่อนเงยหน้ามองทั้งสองคน
“นึกว่าพร้อมกับปลาทำงานด้วยกันบ่อยนะคะ”
“ครั้งแรกค่ะ” ปาริฉัตรตอบ
“จริงเหรอ พี่เห็นเถียงกันแล้วหาทางจบได้เร็วดี”
“เพราะพี่พร้อมคิดแต่เรื่องรายได้ค่ะ”
“ส่วนลูกปลาก็คิดแต่เรื่องแขก”
“มันก็ต้องดูทั้งสองอย่างไม่ใช่เหรอคะ”
“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร” อัญญารินหัวเราะ ก่อนเดินนำไปคุยกับทีมงานอีกฝั่ง ปาริฉัตรกำลังจะตามไป แต่รองเท้ากลับเหยียบเศษปูนที่พื้นจนเสียหลัก พร้อมพัฒน์คว้าแขนเธอไว้ทัน
“ระวังหน่อยสิ ดูทางด้วย อย่ามัวแต่มองแบบ” เขายังไม่ปล่อยมือจนเธอยืนได้มั่นคง ปาริฉัตรมองมือที่จับอยู่ตรงแขนตัวเอง พร้อมพัฒน์จึงค่อยปล่อย
“รองเท้าแบบนี้ไม่เหมาะกับหน้างาน”
“ลูกปลาไม่รู้ว่าจะต้องเดินเยอะขนาดนี้นี่ค่ะ”
“คราวหน้าก็ใส่ผ้าใบมา”
“ยังมีคราวหน้าอีกเหรอคะ” พร้อมพัฒน์ชะงักไปเล็กน้อย
“ถ้าต้องแก้แบบ ลูกปลาก็ควรมาดู”
“ลูกปลาไม่ได้อยู่ในทีมสักหน่อย”
“แต่เป็นคนเสนอเอง” ปาริฉัตรไม่ได้ตอบ เธอเดินไปหาอัญญารินที่ยืนรออยู่ข้างหน้า
หลังตรวจพื้นที่เสร็จ ทั้งสามคนเดินออกมาด้านนอก อัญญารินคืนหมวกให้เจ้าหน้าที่ ก่อนหันมาหาปาริฉัตร
“ปลาน่าจะกลับมาทำงานนะคะ วันนี้ดูมีความสุขกว่าตอนอยู่ในงานเมื่อคืนอีก” ปาริฉัตรมองกลับเข้าไปในอาคารที่เพิ่งเดินออกมา
“ปลาเริ่มคิดจริงจังแล้วค่ะ” พร้อมพัฒน์หันมามองเธอ
“ตัดสินใจแล้วเหรอ”
“ยังค่ะ แต่คงลองคุยกับคนที่ติดต่อมาไว้ก่อน”
“ใครติดต่อมา” โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอดังขึ้นพอดี ปาริฉัตรหยิบออกมาดู ก่อนกดรับสายต่อหน้าคนทั้งสอง
“ค่ะพี่ธัน” พร้อมพัฒน์มองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ
“ปลาเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวออกไปหานะคะ” เธอวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า
“ลูกปลานัดใครไว้” พร้อมพัฒน์ถาม
“พี่ธันวาค่ะ”
“ธันวาไหน?”
